Ég hef dvalið í Grímsey að undanförnu og er að hugsa um að taka í tilefni af því the big three og halda til Slough á Bretlandi og því næst til Flint, Michigan. Já þetta verður geðveikt sumarfrí. Útilegu-Elsa

Jolene, Harðsnúna-Hanna, Lilla Jóns, Rabbabara-Rúna, Oh-Carol og Evil Woman voru að stofna kokteilklúbb og ætla að hittast heima hjá kaupakonunni hans Gísla í Gröf á föstudagskvöldið og Poison Ivy sér um búsið. Mikið langar mig til að vera fluga á vegg þessa kvöldstund.

 

Í vikunni sem leið fór ég í óvænta hraðhringferð um Evrópu í einhverskonar menningarorgíu. Ég vona að forfeður mínir lesi þetta og margsnúi sér í gröfinni.

Í örstuttu stoppi á flugvelli í Amsterdam náði ég að úða í mig frönskum með mæjó áður en för var haldið áfram til Feneyja. Annars konar kúltúr beið mín þar á Tvíæringnum. Í Feneyjum gaf að líta mikinn menningargraut, verk frambærilegustu listamanna 70 þjóðlanda en mestum tíma varði ég í íslenska sýningarsalnum með huldukind, í vangaveltum um álfa og hindurvitni. Einkennileg tilfinning að sitja við síkið í þessari borg decadentsins að horfa á gondólana en með tröllin og lopann á heilanum, og rímu í eyrunum. 

Tók svo hraðlest upp í gegnum Ítalíu og Frakkland til Parísar. Brunaði um nótt í gegnum sögufrægar borgir og forna heimahaga, án þess einu sinni að fólkið mitt, sem ég hef ekki séð í fimm ár, vissi af mér. Sessunautar voru marókóskir í atvinnuleit með harmsögur úr heimalandinu. Tók svo Parísarkynningu á harðaspretti fyrir samstarfsmanninn þar sem ég benti honum á helstu monument borgarinnar og snæddum svo petit-déjeuner continental. Flug og heim á hið hefðbundna reykvíska skrall í tréklossum, með grímu og beret, ógeðslegar ítalskar pizzur í maganum, bleksósu úr nefninu og mæjó út úr eyrunum.

 

Ég hef sagt það áður og segi það enn, ég held að ég vinni á skemmtilegasta vinnustað í heimi. Í þessari viku er verið að taka upp tónleikaþáttaröð í A stúdíói, þar sem tveir listamenn á dag spila úrval af efni sínu og maður droppar inn og út af dýrindis tónleikum eftir því sem maður hefur tíma til. Dreif mig t.d. niður með kaffið eftir hádegismatinn og skellti mér á þrusu konsert með Eivöru. Það vantar áhorfendur í salinn þannig að iðjuleysingjar sem þetta lesa mega endilega smella sér hingað á konsert í vikunni, sér að kostnaðarlausu.

Annars er sumarið svo sannarlega komið, kellingin að vörka sundið, helköttuð og tussutönuð, köld á kantinum.

Ýttu á einn ef þér fannst þetta orðalag út úr karakter.

 

 

Óskaplega þykir mér leiðinlegt að rúmensku nikkuvinir mínir séu farnir. Ég sem sérleg áhugamanneskja um nikkuleik var svo lukkuleg með þessa múltíkúltí stemningu í miðbænum og var svona oft að reyna að taka glósur þegar ég rakst á þá, spá í fingrasetningu og svona. Stefndi að því að böska með þeim um helgar í sumar þegar leikur minn yrðir eilítið áheyrilegri en hann er þessa dagana. Sorrí Rut. En ég þori ekki að láta sjá mig með búlgörsku nikkuna mína á götum úti úr því sem komið er.

Annars er ég aðallega að vinna með "Sumarkveðju" eða "Ó blessuð vertu sumarsól" þessa dagana, með smá lisssspi í framburði og "Maístjörnuna".

Ef einhver vill hlýða á leik minn þá fer hann einungis fram innan veggja Fjóló. Tek enga sénsa.

 

Elz

 

Í dagsins amstri leitar hugurinn sjaldan heim en í dag hafa undarlegustu málefni og fólk orðið á vegi mínum og kallað fram ýmsar minningar.

En þetta er sannarlega hápunkturinn:

http://www.youtube.com/watch?v=no2mEp8Pp9I

Elz

• Heitt: ELO

• Volgt: Lay low

• Kalt: Brimkló

Líf mitt hefur til nokkurra ára einkennst af drullusokkum og skíthælum sem ég hreinlega þoli ekki, skil ekki, vil ekki en á einhvern sjúklegan hátt dýrka samt og verð gjörsamlega heltekin af. Við fyrstu kynni standa þeir fyrir öllu því illa sem mér finnst gera líf mitt og annarra verra en það þarf að vera. Segja og gera hluti sem mér, sko alvöru mér, finnst svo rangir. Þetta grundvallast á ömurlegu viðhorfi og niðurlægjandi framkomu í garð kvenna sem ég nenni ekki að tíunda, að ég tali nú ekki um lífstílinn sem einkennir þá: dópið, drykkjan, ruglið og iðjuleysið.

En einhvern veginn gerist þetta, eitt leiðir af öðru og í gegnum einhvern félagsskap eða aðstæður kynnist ég þeim og gef þessu séns og fyrr en varir er ég kolfallin.

Það sem gerir mig svona hrifna er talentinn, þeir geta orðað og túlkað allt sem skiptir máli svo miklu betur en ég. Lýst þessum ljúfsáru augnablikum eins og ég myndi vilja geta gert til að skilja aðstæður. Af orðum þeirra átta ég mig á því að þrátt fyrir hrjúft yfirborðið erum við að hugsa það sama. Þegar öllu er á botninn hvolft þá viljum við alveg það sama í þessu lífi. Eins og flestir aðrir.

Og viti menn, það er kominn nýr fáviti í líf mitt. Hann heitir Megas og er sá eini af téðum mönnum sem ég hef í alvörunni séð úti á götu. Gainsbourg er dauður, missti af Oldham og Dylan er gamall í dag og var víst ömurlegur live, sagði ein sem sá hann nýlega. Er að gleyma einhverjum bjánum en þeir eiga það bara skilið.

Já, Megas er þráhyggjan sem heltekur mig þessa dagana. Mjög skrítið að þetta skildi ekki gerast fyrr þar sem ég er búin að stunda þennan bransa. Erum búin að kynnast hægt og bítandi í mörg ár, aðallega í gegnum sameiginlega vini, en ég hafði aldrei hleypt honum alveg að mér fyrr en þetta var bara orðið fáránlegt, að þekkja öll þessi lög en aðallega í flutningi annarra. Það er eins og að heyra alltaf second hand brandarana sem fyndni gaurinn sagði, þá vill maður auðvitað hitta hann. Af hverju er ekki búið að gefa út allt sem Megas hefur fært í ljóð og tón í eigulegan sparipakka sem ég sem svona late adaptor gæti hangið yfir.

Ég hlýddi á stórkostlegan flutning Raxonpaxon á Megasar-laginu “Fram og aftur blindgötuna” í vinnunni í dag. Forréttindi.

“Í iðagrænum engireit

ofurlítil jungfrú skeit

en um þann verknað enginn veit

og engan má það gruna

og allra síst lögguna... í hvíta húsinu”

Fáránlega gott lag. Ég ætla að læra það á gítar og verða jafn sæt og Ragga Gísla þegar þegar ég verð fimmtug. Þetta er rugl.

En já, drullusokkar hafa enn og aftur tekið yfir líf mitt. Vei þeim!

salemaria

Ég veit að þetta málefni er alveg off í jólaösinni en ég bara verð aðeins að ræða þetta. Á dögunum var tilkynnt hvaða 20 lög hafa verið valin til þátttöku í Söngvakeppni Sjónvarpsins og án þess að hafa heyrt eitt einasta lag þá er ég alveg handviss um hvaða lag ber sigur úr bítum. Ekki nokkur vafi. Sjá má lista yfir lögin hér: http://www.b2.is/?sida=tengill&id=203548

Síðastliðið vor reit ég í Fréttablaðið dóma um nokkur lög í aðalkeppninni og hér er hluti af vangaveltum mínum um friðarlag Svisslendinga.

"...Klassískt að tefla fram friðar-konseptinu í þessari keppni. Það er föst stærð að hafa alla vegana eitt “friður á jörðu” sing a long lag í hverri keppni þar sem þjóðir sem hafa það fínt reyna að græða stig með því að vekja meðaumkun með stríðshrjáðum nágrannaþjóðum sínum. Lykilatriðið er að hafa nokkra ótrúlega ólíka söngvara, eins og úr Benetton auglýsingu, sem tákna margbreytileikann í heiminum og skipta þeir með sér línunum.

 

Ef þú fílar Imagine, Heal the world, We are the world, Hjálpum þeim, Coca-Cola lagið og kveikjara á lofti þá átt þú mjög líklega eftir að elska þetta lag. Af hverju höfum við Íslendingar aldrei sent heimsfriðarlag? Það svínvirkar – hver fílar ekki friðinn?"

Og þá komum við að kjarna málsins, sigurlaginu, sem ber einfaldlega titilinn "Friður" og er eftir snillinginn Magnús Þór Sigmundsson, sem hefur svo sannarlega samið mörg af tilfinningaþrungnustu lögum íslenskrar dægurlagasögu.

Ótalmörg friðarlög hafa rústað keppninni í gengum tíðina og þetta getur bara orðið stórkostlegt. Ég legg til að sönghópurinn samanstandi af Sigga í Hjálmum, Yasmine Olsen, Sveppa (auðvitað með rauða nefið), Ölmu í Nylon, Lay Low með Seth Sharp í broddi fylkingar. Sigurinn er í höfn. Ég held að við ættum bara að hraðspóla yfir jólin og vinda okkur í heimsyfirráð.

Mér hlakkar svo til!!!

Elz

...

Þar kom að því. Ég grínaði yfir mig. Tók white trash kvöld með hópnum á laugardag þar sem enginn nennti að taka keppnisdjamm og ekkert sérstakt var í boði á börum bæjarins. White trash kvöldið fól í sér að stíga út úr bóbóismanum og gera hluti sem við myndum venjulega ekki gera, t.d. að vera edrú á laugardegi.

Kvöldið var hafið með dinner á Kjúllanum við Suðurver, sem er fyndið í sjálfu sér. Einungis ein okkar hafði snætt þar áður, sem verður að teljast merkilegt þar sem við gengum jú allar í Fjölbraut við Suðurver. Einhvern veginn var hægt að grína með allt á Kjúllanum, man ekki hvað það var þó sérstaklega. Svo grínuðum við okkur yfir í sjoppuna við hliðina, sem er mjög unglingalegt, og þaðan á pool-stofuna á Hverfisgötu, sem er sveittur staður. Þar tóku við nístandi kaldhæðnar athugasemdir og skítkast sem beindist aðallega gegn slakri frammistöðu keppenda í þessu karlmannlega sporti. Ósjálfrátt fór af stað meðal okkar playlisti allra brandara sem mæltir hafa verið af vörum manna þar til að frásagnir voru orðnar með öllu smekklausar, máttleysislegar og marklausar. Vegna gríns náðum við ekki að enda kvöldið á Belly's eða Ölveri, eins og ráðgert var. Við Rutlan stauluðumst snemma heim eins og sprungnar prumpublöðrur. Ég vaknaði daginn eftir á grínbömmer og nokkrar ömurðarlínur endurómuðu í höfðinu á mér. Ég hefði kannski bara átt að djamma.

White trash þemað kom inn í þessa færslu því kaldhæðnin er að drepa mig. Það sem ég vildi sagt hafa er að ég er orðin gjörsamlega smekklaus þegar kemur að gamni og er farin að láta allt flakka, hversu óviðeigandi sem það er. Langar oft að bíta í tunguna á mér. Það veldur mér þungum áhyggjum því ég heyri mig byrja á einhverri ömurlegri kaldhæðinni athugasemd sem er svo innilega gegn öllu velsæmi en ég er einhvern veginn byrjuð og get ekki hætt. Svo flissa ég af hryggðarsögum og ömurð. Get ekki tekið dæmi því þá verður þessari síðu lokað. Nú verð ég að hætta, finn að það eru nokkrar sögur á leiðinni... asdfasdfjkæjkæ

Laddi

Hver kannast ekki við þá tilfinningu að ráfa um vídjóleiguna og detta bara ekkert í hug til að horfa á? Þetta vandamál er hér með leyst til skamms tíma því mig langar að mæla sterklega með myndinni Private Moments úr smiðju hins goðsagnakennda Jag Mundrha.

Ef þú fílaðir Sex and the city þá er þessi mynd svarið. Hún tekur pælinguna um einhleypa lífið á hærra plan en nokkru sinni og lífsgátan er leyst í hverjum díalógnum á fætur öðrum. Leikurinn er sannfærandi og laus við alla tilgerð og tekst leikkonum að túlka tilvistarkreppu einhleypu konunnar á sláandi hátt. Ljóst er að mikið hefur verið leitað inn á við og byggt er á mikilli reynslu og þekkingu á viðfangsefninu.

Ég, Yrsa og Rut horfðum á þessa stórkostlegu mynd í kvöld og skiljum hreinlega ekki af hverju þessi mynd fylgdi ekki með boxsettinu af SATC og hví hefur ekki verið fjallað meira um þessa mynd. Skylduáhorf, segi ekki meir.

Mér gengur svo illa að koma mér og tónlistinni á framfæri á myspace þannig að ég er búin að opna:

www.elsamaria.com

Tékkið á því. Ég legg áherslu á franskan áheyrendahóp vegna góðra sambanda þar. Til að hlusta á nokkur demó sem ég gerði í sumar, farið í "ecouter".

You like?

Elz

Ég afsaka mikinn ódugnað við að skrásetja daga lífs míns en ég kemst ekki hjá því að taka eftir því að eftir 101 heimsókn í viðbót þá hefur bloggið mitt náð 20.000 heimsókna markinu. Ég gef þessu 2 daga.

20.000asti gesturinn fær sko vegleg verðlaun, í alvöru, ef hann skilur eftir komment. Vísbending: Nasa, miðvikudagskvöld, stundin, staðurinn, stemningin, maðurinn...

Elz

Það sem bar hæst um helgina:

• Slef
• Slím
• Hausverkur
• Augnstingur
• Beinverkur
• Pirringur
• Gröftur í hálskirtlum
• Svimi
• Ógleði
• Gremja

Ofantalið eru ekki bönd sem ég sá á Kerrang! kvöldinu á Airwaves heldur er þetta lýsing á líkamlegu og andlegu ástandi mínu þessa mestu tónleikahelgi ársins. Ég er sem sagt búin að hanga heima í verkjapillumóki síðan á föstudag því doktorinn vildi ekki gefa mér neitt og sagði mér að ég yrði bara sjálf að sigrast á veikindum mínum. Þá fór ég að hágrenja, minnst út af líkamlegri vanlíðan heldur aðallega út af öllum tónleikunum og húllumhæjinu sem ég myndi missa af. Ég þoli ekki að missa af. Þá hélt vandræðalegur læknirinn tölu yfir mér um siðferði læknavísinda og misnotkun á sýklalyfjum og hvert það hefur leitt mannkynið. Og ég bara grenjaði ennþá meira og sagði honum að mér væri alveg sama, ég mætti ekki missa af Airwaves, "þú hlýtur að geta gert eitthvað?!", öskraði ég örvæntingafull á hann. Það eina sem hann gerði var að skrifa upp á sterkar verkjatöflur og segja mér að leggja mig.

Síðan þá er ég búin að vera í stöðugri fýlu, horfa á Office, hlusta svona 20 sinnum á Lay low diskinn sem er hágæða hlustun og ég mæli eindregið með, hringja í mjög marga og láta vorkenna mér, reyna að fá Airwaves fréttir sem gera mig eiginlega bara bitrari en samt vil ég endilega heyra.

Eins manns veikindi er annarra lukka á Airwaves því presspassinn minn var í stöðugri notkun í fjarveru minni og kom öðrum óbreyttum hratt og örugglega inn á góða tónleika en svo var toppnum náð í gærkvöldi þegar armbandslaus vinur minn kom í heimsókn, klippti af mér rauða armbandið svo hann gæti límt það á sig og fór. Eftir sat ég pilluvönkuð og vonlaus.

Ég sé ekki fyrir endann á þessu ástandi mínu en er mjög fegin að hátíðin sé búin. Þá er ég aðeins rólegri. Ég vil þakka öllu yndislegu fólki sem hefur komið færandi hendi, með mat, kaffi, dvd, góðar sögur og fallega nærveru og ég tek glöð á móti fleiri gestum. Ég er ekki smitandi, held ég. Ég er með skemmtiatriði handa öllum. Það er sko tryllt að kíkja oní kokið á mér, það er algjört ógeð. Ég mana þig.

Svo má hringja í mig. Leiðist ógeð mikið, Rut er ýmist að vinna eða lokuð inní herbergi að skrifa ritgerðir.

Jæja, komið gott bara. Ætla að horfa á Kassagítarinn sem er dvd kennslumyndband í gítarleik. Mig langar að verða eins og Lovísa.

Yfir og út.

Þvílíkt óréttlæti. Loksins er blessað Airwaves runnið upp, sem ég byrjaði að hlakka til á sunnudagskvöldinu er síðustu hátíð sleppti, en ég er bara ógeðslega veik. Sko ég sem verð aldrei veik. Er bara með svo mikið ógeð í hálsinum að ef einhver vill fá að vita þá verður sá hinn sami bara að hringja því þetta er svo mikill horror. Ég er samt búin að láta mig hafa það og hef staðið vaktina og séð það helsta sem mig langaði að sjá og segi hiklaust að Tilly and the Wall sé það besta so far. Mig langar sko geðveikt að vera steppstelpan í því bandi.

Það er svo margt sem ég ætlaði að sjá í kvöld og annað kvöld og þetta er hvorki staður né stund fyrir aumingjaskap og því ætla ég að skella mér á slysó og sjá hvort doktorinn geti ekki boðið mér upp á eitthvað gúdsjitt.

Ég bara verð!